Welkom

Telkens wanneer Herman Brusselmans een nieuwe titel op de markt heeft, pleegt de recensent steeds zijn zelfstukje, waarin hij schrijft dat Herman Brusselmans steeds zijn zelfde boek schrijft. Zoiets verveelt. Het wordt tijd dat of Brusselmans of het gilde der recensenten de pen neerlegt. Afgaand op de vele boekenarbiters is het verzameld werk van Herman Brusselmans overbodig druksel; één boek vat ze tenslotte alle samen en een beetje stoutmoedig mens bundelt het hele oeuvre van deze schrijver in een enkele zin. Waarschijnlijk wordt dat: "Doch dit terzijde." Wat de perfecte laatste regel van een haiku zou kunnen zijn. Een groot talent, en dus miskend. Niet dat Brusselmans gebrek heeft aan recensies waarin hij tot 's werelds belangrijkste auteur wordt gebombardeerd, iemand wiens knieën zich ter hoogte van Hugo Claus' aureool bevinden. Ja zeker, die recensies bestaan, Herman Brusselmans schreef ze zelf. En ja, ze werden gepubliceerd. In de krant, jawel, De Morgen, niet bepaald een vod. Hoezeer het eskader literatuurpausen en letterprekers Brusselmans ook heeft uitgespuwd, verbrijzeld en geminacht, hij ligt altijd op hun tong, hun hele mond zit ermee vol. Het gros van de Vlaamse debutanten maakt het mee dat hun tijdens hun allereerste interview naar hun mening over Brusselmans wordt gevraagd. Niet over Pjeroo Roobjee, niet over Pol Hoste, schrijvers met een buitengewone hoeveelheid lef in de pen, die met de machete nieuwe paden hakken in het letterland en daardoor niet het boek schrijven dat wordt gekocht als kerstgeschenk. Brusselmans! Een mening over Brusselmans! Want die kent iedereen. Minstens zijn kop. Een kop die meningen uitlokt. Af en toe, off the record, en al dan niet als een staaltje interviewtactiek, wrikt de journalist een prille schrijversmening los door alvast zelf te verklaren dat Herman Brusselmans kan schrijven. Zoiets te beweren is een tikkeltje stout zelfs; de interviewer loopt daar het risico zijn credibiliteit te verliezen. Maar het klopt. Brusselmans kan schrijven. Het probleem is: dééd hij het maar. Hij kan schrijven, als hij wil. Maar hij wil het niet. Dat kunnen blijkt uit elke regel die hij op papier zet. Die jongen heeft gelezen, kent zijn klassiekers en heeft het metier van zijn meesters voortreffelijk ontleed. J.D. Salinger op kop; hij zou The Catcher in the Rye jaarlijks herlezen. Herman Brusselmans is een schitterend lezer, dat mag hij schroomloos op al zijn achterflappen zetten. Zo goed heelt hij gelezen, en zo goed heeft hij in de trukendoos van anderen zitten graaien dat het voortdurend in de lucht hangt dat hij ooit eens vriend en vooral vijand zal verbluffen met een boek dat om een literaire reden de toptien-lijstjes kroont. We vlechten onze vingers en wachten. Wat die lijstjes betreft heeft hij trouwens geen klagen. Lulu Wang ook niet. Al is het uit den boze te beweren dat mercantiel succes per definitie gepaard gaat met gebrek aan kwaliteit - waar haalt men het lef vandaan de smaak van de massa te onderschatten. Vergaten wij Geheime kamers? Vergaten wij Marcel? Brusselmans verkoopt; van alle Vlaamse schrijvers is hij zonder twijfel de populairste - Brusselmans is een schitterend verkoper, dat mag hij schroomloos op al zijn achterflappen zetten - dus wie zijnde kukels die beweren dat hij een zondagnamiddagspennist is? Herdruk na herdruk beleven zijn titels. Ofzoals zijn uitgeverij ooit uitpakte met een parodie op de reclameslogan van een warenhuisketen: "Een miljoen lezers, dat moet je verdienen."     Verdienen doet hij. Tot groot ongenoegen van auteurs die een quotum vanvijf regels per week halen. Tot groter ongenoegen van auteurs die met hun sipste gezicht op de deur van de dienst 'subsidies' kloppen. Die na hun schrijfarbeid taxichauffeur moeten spelen, of bouwvakker. Mocht daar nog aan getwijfeld worden: van schrijven kun je leven. Van zondagnamiddagschrijverijen kun je uitstekend leven. Appelaars voor de dorst, zo-waar. Wie weet heelt hij zijn rente op de Nobelprijs al een tijdje bij elkaar, waarom hem nog in ontvangst nemen? Sinds de televisie een prominente plaats in de huiskamers van dolgelukkige gezinnen opeist, werd deur-aan-deurverkoop een elastisch begrip. Dat miljoen lezers, daar zal de televisie niet vreemd aan zijn. Vaakst geciteerde zin van Brusselmans is 'Ikdankuvooruw(w)aandacht', toevallig het zinne...

Herman Brusselmans heeft zich kritisch uitgelaten over Ruben Van Gucht. ?Volgens mij maakt hij verschillende vrouwen ongelukkig?, klinkt het.

Herman Brusselmans (68) geeft in ?De tafel van Gert? zijn ongezouten mening over Ruben Van Gucht (39) en diens relatie met het 20-jarige model Valentine Besard. ?Ik zou hem toch het advies willen geve ...

Herman Brusselmans krijgt geen schadevergoeding in de zaak over zijn omstreden column in het weekblad Humo. De advocaat van Brusselmans had een schadevergoeding van 5000 euro geëist wegens een volgens ...

Wat doet Herman Brusselmans in het Graffitistraatje? In een groot zwart vlak is het zonder twijfel hij die de wandelaars aanstaart. Rond het portret staat ?VERWIJDER mijn afwezigheid?. Niks meer, niks ...

Wat moeten we onthouden van ?De afspraak? en ?De tafel van Gert?? Stefaan Werbrouck, HUMO?s chef televisie, maakt elke dag een eigenzinnig talkshowrapport. ?Het was een geanimeerd debat tussen Goedele ...

Schrijver Herman Brusselmans haalt zijn zoon Roman (2) met de taxi van school op. In het televisieprogramma De tafel van Tine zei de 68-jarige auteur dat hij zich in het stadsverkeer niet langer veili ...

In het kort Schrijver Herman Brusselmans is opnieuw vrijgesproken in een zaak die voortkwam uit een controversieel opiniestuk dat hij schreef over de oorlog in Gaza. Drie mensen uit de joodse gemeensc ...

Ik heb al een paar keer gehoord dat Herman Brusselmans niet meer welkom zou zijn als jurylid in ?De slimste mens ter wereld?, en ik hoopte telkens dat het fake news was. Nu lees ik het in zijn eigen ...